SEA FEVER
I must go down to the seas again, to the lonely sea and the sky,
And all I ask is a tall ship and a star to steer her by,
And the wheel's kick and the wind's song and the white sail's shaking,
And a grey mist on the sea's face and a grey dawn breaking.
I must go down to the seas again, for the call of the running tide
Is a wild call and a clear call that may not be denied;
And all I ask is a windy day with the white clouds flying,
And the flung spray and the blown spume, and the sea-gulls crying.
I must go down to the seas again, to the vagrant gypsy life,
To the gull's way and the whale's way where the wind's like a whetted knife;
And all I ask is a merry yarn from a laughing fellow-rover,
And quiet sleep and a sweet dream when the long trick's over.
Poem: -
John MasefieldPentekening: avdw
ONTMOETINGEN Nu ik thuis ben schieten me telkens weer leuke momenten te binnen van de afgelopen vakantie. Dat zijn meestal ontmoetingen. Zo kwamen we tijdens de allermooiste wandeling in Vercors een hele familie alpenmarmotten tegen. We bleven kijken. De moeder floot om haar kroost te waarschuwen, en prompt stonden de kleintjes rechtop met de voorpootjes braaf opgetrokken. Vlak daarna ontmoetten we een aantal Franse wandelaars. Ze vroegen waar we vandaan kwamen. Eén van hen wou graag een woordje Engels met ons spreken. Ze gaf woorden aan het gevoel dat je altijd weer hebt als je in de stralende zon in de bergen wandelt, of wanneer je 's avonds laat vanuit je stoeltje omhoog kijkt naar de sterrenhemel en regelmatig een ster ziet vallen: "NATURE IS SO GENEROUS!"
